Nog één keer terug naar thuis.

Nog één keer terug naar thuis.

Luc wenste dat hij nog eens naar huis kon gaan. Naar de plek waar hij opgegroeide, waar zijn hondjes spelen en de schapen dartelen. Zo gewenst, zo gedaan. Bij aankomst werd iedereen warm onthaald en was er koffie en gebak in overvloed. Daarna aten we frietjes. Luc liet het hem smaken. Er werd genoten. En gepraat. Heel veel gepraat. Vooral over de schapen. De kinderen stelden hem gerust en beloofden goed voor de dieren te zorgen. Na het afscheid van de honden, gingen we nog even tot bij de schapen. Zijn lieve schapen. Hoe moeilijk het afscheid ook was, de schoonheid en dankbaarheid konden niet groter zijn. ❤️

Avontuur op de Air-Base van Kleine-Brogel

Avontuur op de Air-Base van Kleine-Brogel

Gisteren haalden we Bryan (1997) op bij hem thuis in Holsbeek. Hij was helemaal klaar voor zijn avontuur op Kleine-Brogel. Bij aankomst werden we vriendelijk ontvangen door de commandant. Hij gaf Bryan uitleg over het reilen en zeilen en Bryan kreeg er ook nog een mooi medaillon cadeau. Bryan glunderde. Onder de stralende zon zetten we onze tocht verder naar de eerste stop alwaar een F16-toestel ons opwachtte. Bryan kreeg een gedetailleerde uitleg over dit vliegtuig. Hij genoot met volle teugen en vuurde duizend-en-een vragen af. Er werden tevens mooie foto’s gemaakt door een beroepsfotograaf van het leger. Hierna reden we door naar het testcentrum, waar ze de motoren van de F16’s testen. Ook hier kreeg Bryan weer veel uitleg. Even later mocht hij naar startbaan waar hij vanop korte afstand vijf vliegtuigen zag opstijgen. Wat een intense ervaring was dit voor hem. Nadien gaf Bryan aan dat het hem te veel werd en dat hij graag terug naar huis wou. Hij bleef ons uitgebreid bedanken en zei nog: “Dit pakken ze mij niet meer af!”. Zo is dat lieve Bryan, zo is dat, jongen. ❤️
Grote dank aan Luc en aan Kleine-Brogel Air Base voor de geweldige rondleiding!

Met de wind in de rug naar naar de zee …

Met de wind in de rug naar naar de zee …

Zaterdag haalden we mevrouw op in het ziekenhuis. Piekfijn uitgedost en met het draaiboek onder de arm vertrokken we richting de kust. Mevrouw was helemaal klaar voor haar dag.
Ondanks de dreigende wolken en gure wind wakkerde de liefde van deze familie het warme gevoel aan. De mix van onvoorwaardelijke liefde, gecombineerd met een vleugje zeelucht, het strandzand van Westende en de zachte zorgen van Wens Ambulancezorg vzw leidde tot een onvergetelijke dag. De uitstap werd afgesloten met een lekker ijsje en een ritje langs het snoepwinkeltje en de speeltuin. Er werden heel wat foto’s genomen ter herinnering. Al blijft deze dag ongetwijfeld hangen. In ieders hart. ❤️

Nog een laatste keer naar het strand …

Nog een laatste keer naar het strand …

Ken je dat gevoel van ergens thuiskomen? Dat was hier in Blankenberge helemaal het geval.

Samen met de hond wandelden we op het strand. Duizend-en-een herinneringen werden opgehaald. Mevrouw zag het hotel waar ze zo vaak met haar vriendin logeerde. We liepen langs en stonden stil.

Er werd gekuierd en genoten. Van de zon en deze fijne plek. Met snoepjes, garnalen en een bijzonder warm hart keerde deze dame huiswaarts.

Ach, kon dit fijne gevoel maar eeuwig blijven duren.❤️

Na elf weken zagen ze elkaar terug.

Na elf weken zagen ze elkaar terug.

Elf weken waren ze van elkaar gescheiden. Mevrouw verbleef op de palliatieve afdeling in het ziekenhuis, mijnheer in het rusthuis. Gisteren zagen ze elkaar terug om afscheid te nemen. Afscheid van elkaar en hun trouwe viervoeter.

Het was een bijzonder mooi en puur moment. Ondanks de afstand waren deze twee mensen dichter dan ooit. Hun ogen spraken en lazen. Ze wisselenden blikken vol gevoel. Het werd stil en de hartjes werden kleiner. De dankbaarheid daarentegen was erg groot.

Bedankt aan het verzorgend personeel en de directie om dit afscheid toe te laten.

Dit was zo intens en van levensbelang. ❤️